Broken Pencils Are Pointless

Laatste

Wees voorzichtig

Dit dan is opgedragen: aan m’n broeder de landloper, aan de bleke klerk op het exportkantoor, aan de bokser die groggy geslagen werd in de eerste ronde, aan de vele kleine meisjes uit de grote warenhuizen, aan allen die ’s nachts niet op hun beide oren slapen maar soms plots ontwaken met iets van verschrikking voor de eeuwigheid in hun ogen. Het is niet geschreven aan ’n ebbenhouten bureau – goddank – maar ’s nachts – tussen 12 en 2 uur – gegriffeld – op de klein – vunzig marmeren tafeltjes van onderscheidene taveernen, voleind – in ’n vuil notaboekje – tussen de half-times van de vele voetbalmatchen en verbeterd gedurende de luttele ogenblikken daags dat ik geen beursnoteringen moest maken en geen dividenden diende uit te rekenen. 

Het is geen literatuur. Het is misschien allesbehalve dit. Het hort, stuwt, vloeit rusteloos, remloos verder, steeds verder… Het is als het leven, het is het leven van u, van mij, van allen… Het leven dat eindeloos… eindeloos vloeit… steeds vloeit… hopeloos… 

Lees, lees aandachtig doch wees voorzichtig, word niet sentimenteel. Breek je nek niet en breek je hart niet. Wees voorzichtig, want nieuwe harten zijn ’n duur artikel wegens de hoge verzendingskosten.

Advertenties

Marché & Durbie

Omdat ik na drie opeenvolgende iPhone’s wel eens iets anders wou, en na een teleurstellend experiment met een Windows-phone, heb ik mij door dit beestje laten verleiden.

Het is even wennen en zoeken hoe één en ander in z’n werk gaat, maar na een weekje of zo heb je hem helemaal naar je zin ingesteld en lijkt het wel alsof al die andere operating systems hopeloos verouderd zijn.

Bovendien heeft Android een onvermoed gevoel voor humor… als je gebruik maakt van Google Maps om je naar een welbepaalde locatie te begeleiden. Zo moest ik onlangs naar Grandhan, een deelgemeente van Durbuy. Geen probleem zolang je langs deze kant van de taalgrens blijft, maar eens op weg naar Namur begint Maps het moeilijk te krijgen om plaatsnamen correct uit te spreken. Je hoort dan een dame met een overduidelijk Hollands accent u aanporren om de eerstvolgende uitrit richting Marsjée te nemen. Goed dat het niet de eerste keer is dat ik in die streken vertoef, want dan had ik misschien zitten uitkijken naar een afrit die naar Marseille leidt…

De lol was er nog niet helemaal af, want bij het naderen van Durbuy bleek ik warempel op weg te zijn naar Durbie!

%d bloggers liken dit: