Mourir auprès de mon amour
Een brug te ver
Dit is een ultimatum. Ik geef de genaamde (verwijderd) de gelegenheid om mijn voorgaande post in zijn oorspronkelijke vorm te herstellen, o.a. het weghalen van links naar smerige gay-sexsites.
Ik verwacht dat e.e.a. vandaag woensdag 25 maart 2009 tegen 12:00 uur geregeld is.
Mocht dit niet het geval zijn, zie ik mij verplicht maatregelen te nemen om mijn rechten te waarborgen.
Hebt ù vandaag uw fluit al in uw vrouw gestoken?
Verwijzingen naar http://huugendruug.eu zijn niet toevallig. Vindt u de titel ongepast? Klachten kunnen gericht worden aan Hugues De Somere, op hetzelfde adres.
Bepaalde links in dit artikel werden zonder mijn toestemming onklaar gemaakt.
Er zijn zo van die dagen dat een mens zich afvraagt of het eigenlijk allemaal wel de moeite loont. Of het niet beter zou zijn om het leven z’n gewone gangetje te laten gaan, zonder al te veel bekommernissen, of toch in ieder geval niet méér bekommernissen dan nodig.
Zou het kunnen dat een onweerstaanbare drang ieder gevoel voor matiging beïnvloedt? Of is het eerder een onweerstaanbare drang om gebeurtenissen in hun juiste proporties weer te geven?
Ik weet het niet. Feit is dat een aantal uitspraken die hier, hier en op dit weblog verschenen zijn mij een onbehaaglijk gevoel geven. Moet ik de raad van sommige commentatoren opvolgen en van een vlieg geen olifant maken, of moet ik mij daarentegen de huid laten volschelden zonder daar op enigerlei wijze op te reageren? Zou u het leuk vinden om achtereenvolgens een beuzak, een lafaard, een kruiperige worm, een incompetente pretentieuze luizige ambtenaar genoemd te worden?
En wat te denken van een ex-medewerker aan een populair stadsblog die zich in dergelijke vulgaire termen uitdrukt?
Neen, eerlijk, ik vraag me af wie hier nu eigenlijk de onnozelaar is.
Bezinning
Wij zitten een avond bij elkaar: vrienden vanouds. De glazen zijn genadig, de spruitjes feilloos. Soms zegt iemand: je ziet er goed uit. Er is gedeelde tijd door ons heen gegaan, dat schept mildheid en samenhang.
Wij wisselen woorden uit als kleine strelingen en wij weten: alles is afscheid. Daar proberen wij mee te leven.
Waar wij het over hebben: tijdzones. Nù zijn er kinderen, vroeger waren we dat zelf, daartussen zijn er ouders gestorven. Straks lopen ook wij af en gaan zij door. Tijden beginnen, tijden lopen, tijden wisselen. Allemaal vanzelfsprekend. Maar hoe wij dat allemaal door elkaar doen: soms zijn de dagen onmogelijke klimladders. Klimt er een kind op onze levende schoot, dan klimmen wij steeds vaker zelf in het hoofd op een dode schoot van vroeger. En dan stijgen herinneringen als vocht in onze lichamen.
Iedereen van ons is al dakloos. De ene helemaal, de andere half.
Ouders zijn puntdaken. Eerst valt de ene helft weg, later de andere. Soms tegelijk. Dan staat het bestaan in de open lucht, dan tocht het ineens verschrikkelijk om ons heen. Overal ademtochten door elkaar. Vervolgens moeten wij zelf dak worden.
En niets zo dakloos als het dak zelf.
Dat is het moeilijkste, stellen wij vast: hoe gerimpeld ook, alles blijft een kind. Maar ooit worden alle ouders wezen en alle wezen ouders. En van het grootste belang: hoe wij afscheid nemen.
Iemand onder ons heeft het helemaal kunnen doen, dagenlang dàg zeggen. Iemand maar half, iemand helemaal niet. Het scheelt een leven lang in het verdriet.
Later, wanneer wij moe zijn van spreken, uren en wijn, gaan wij uit elkaar. Omhelzing hier, zoen daar. Iemand zegt, tot binnenkort. Alle lichamen knikken. Het afscheid is opgeschort. Meer kunnen wij niet doen: het afscheid omhelzen en over- en overdoen.
Bron: DeMorgen, Dakloos, Camps&Dewulf, Bernard Dewulf, 20-10-2008
Ik ben een stomme zak, sorry daarvoor
Ik ben echt beschaamd nu. Met moeite durf ik mij hier nog vertonen nu de zelfverklaarde edoch ongekroonde koning van Het Vlaamsch Blogwezen mij tot krotter of beuzak gedegradeerd heeft.
Maar ik heb het zelf gezocht, en wie z’n gat verbrandt moet op de blaren zitten.
Geef dan al eens een goedbedoelde opmerking over het taalgebruik van deze blogger, krijg je een jeremiade van verwijten naar je hoofd geslingerd waar je eventjes toch niet goed van bent.
Nu kàn het zijn dat ik (te?) veel belang hecht aan een correct taalgebruik en dat niet iedereen daar evenveel zorg aan besteedt, tot mijn grote ergernis. Het is denk ik mijn goed recht de auteur(s) op hun tekortkomingen te wijzen, in de eerste plaats die pseudo-intellectuelen die u en mij om de oren slaan met hun academische opleiding maar er voor het overige niet in slagen een steady job te bemachtigen.
Ik verwacht dan ook allerminst dat ik om hogergenoemde redenen een krotter, een beuzak, een stomme zak genoemd word. En nog minder dat ik z’n ballen moet likken. En verder wil ik daar *Geen woorden* aan vuil maken. Zoek het zelf maar uit over wie ik het heb, van mij krijgt hij alvast geen link.
Tiens, gij ook al !