Toen we samen onlangs in het ouderlijk huis op bezoek waren : hoe devoot was onze herinnering en hoe voelden we ons hartje trillen van echt geluk.

Het huisje dat als verscholen zat in de lommer van groene wilgen en vertrouwde oude linden, rondom versierd met geurige rozen en veelkleurige hortensia’s, geleek als een mooi prentje uit een sprookjesboek.

Onder het dak van het schuurtje, in ’t schuil van de oziedrop, hadden weer, zoals elke zomer, ijverige zwaluwen hun nest gebouwd en boven de ganse doening kwetterden en vlerkten ze in de ongestoorde blauwe lucht.

We hebben ons samen op de rustieke bank gezet, in het verzorgde tuintje, onder de notelaar en toen hebben we veel leuke herinneringen uit onze blijde jeugd opgehaald en verteld, verteld…

Liefje, weet je nog wel…

We stoeiden samen met hele benden, jongens en meisjes, in de uitgestrekte meersen, bachten de Brugstock en naar de Rozeboom toe. Staken er om ter hoogst en om prijs, met velen, een papieren vlieger op, die we gemeenzaam “nen draak” noemden, geheven door de speelse winden hoog gedragen tot aan de verschuivende wolken.

Aan ’t einde van de Krommewal, in het dal van het Hoogserlei, gingen we in de Poekebeek watersalamanders en stekelbaarsjes vangen.

’n Boogscheut verder dan het Hoogserlei, was het bos van Legendale. Het uitgestrekte bos was verdeeld in drie stroken en al de kinderen wisten voor elke strook een eigen naam : de hemel, de hel en het vagevuur.

In de zomer, tijdens het verlof, heerlijke tijd, trokken we naar het bos met hele drommen kinderen en zongen langs de weg, blij marcherend, met jonge felle kelen van “Mie Katoen kom morgennoen, we zullen een pintje drinken, Mie Katoen kom morgennoen, we zullen een pintje doen…” terwijl Deeske Verhallen ons begeleidde op zijn mondharmonica.

De bossen van Legendale modelleerden een plezierig oord, waar de ongerepte natuur hoogtij vierde en bomen en struiken welig groeiden. We wisten er de beste en rijpe braambessen staan en de dikste hazelnootjes. Er frikanteerden konijntjes, hazen en fazanten. En wij, jongens en meisjes, stoeiden en ravotten er, vrank en vrij, als in een overschotje van het paradijs.

Och die schone tijd.

Ik plukte bloemen : vergeet-mij-nietjes, madeliefjes, bosleliën, boterbloemen en wilde wingerd. Daarvan maakte ik een grote ruiker voor jou, ofwel vlocht ik een fris en kleurig kroontje en daarmee tooide ik je blonde haren. Ik droeg je over de beek, klauterde in de bomen om vogelnesten te roven en vocht voor jou met de andere jongens van “de stee”. Meisje, we wandelden over de Poelberg, langs de Bosakkerdreef en bezijdens de ruime velden, waar de aardappelen met donkergroen loof de deinende landouwen tooiden en waar goudgele korenvelden, met rijkgevulde halmen, wiegend wuifden in de dartele zomerwind. Daar tussenin bloeiden helrode kollebloemen, hagelwitte meide en azuurblauwe korenbloemen.

En boven op de spitse van het Tieltse heuvelland stond Poelbergmolen, als vanouds, nog steeds wiekezwaaiend, draaiend en malend als met jeugdige kracht… Wat een plezierige ervaring, die zonnige tijd onzer jeugd in herinnering te brengen. Heel zeker, het mooiste van het leven ligt in het verleden. Alles wat ons destijds heeft bedroefd of pijn deed, hebben we steeds geprobeerd zo vlug mogelijk te vergeten.

Dankbaar zijn we om die herinneringen die we kunnen koesteren en omhelzen en waarmee we bij stil mijmeren of bij samen keuvelen, zoals jongstleden op de bank bij ’t oude heem, ons hart weer intenser voelen kloppen en gelukkig en devoot zijn, omdat de hemel ons dit mooie liet beleven. Zo leuk was onze kindertijd, zo speels en naïef en ongegeneerd.

Weet je nog ?

… Hoe we beschut door het hoge lis en de reilde wiedouwen, ons uitkleedden en in het kostuumke, dat we van de Heer bij de schepping hebben meegekregen, gingen zwemmen in de Meulewal, bachten boerke Stampers’ hof. We plasten en plonsden in het verfrissende water, zo als speelse naakte puidjes.

Een merel, hoog op de tak van een elzenstruik, zat ons te bezien en had schik in ons dartel gestoei en alsof hij met ons wilde meedoen, schuifelde hij gelijk een kwiekse leutegaard.

DE MERELAAN

Wat hoor ik daar zo hoge

of zeg me wat er daar weerklonk

en als ik lustren moge

het komt van uit de elzentronk

ik hoor hem wel de deugeniet

en ‘k zie en blijf een wijle staan

als zoet poëzie klinkt me ’t lied

al van die schalkse merelaan.

Het klinkt gelijk een belle

of is ’t voor allen in het rond

het blijde nieuws vertelle

van wat ie in zijn nestje vond

er liggen eitjes, blauw getint

en ’t wijfje broedt ze dra wel uit

van op de tak, zo welgezind

bazuint ie ’t uit de snaakse guit.

In ’t zwart gekleed de merel

met gele bek als blinkend goud

zo pronkt de fiere kerel

die spreekt zijn taal vrank en stout

is het de vreugd om eigen woon

en om die taal en ’t vrij bestaan

een loflied op het vlaamse schoon

dat schuiflen van de merelaan.

(wordt vervolgd)