Monden

Magda stapt haastig-gelijkmatig. In haar rechterhand houdt ze haar twaalfuurtje, gewikkeld in de krant van gisteren, verfrommeld en kwalijk ruikend. Achteloos leest ze de titels in zware zwarte blokletters:

GENEES UW GRIEP

PRINSELIJKE VERLOVING

VERDWIJNING – Mevrouw Trow is sinds woensdag laatstleden _ regendag _ uit de echtelijke woning verdwenen. Het regenscherm werd teruggevonden, Mevrouw Trow echter niet.

ARBEIDERS VIERT HET FEEST VAN DE ARBEID

MACARONI TOSELLI beveelt speciaal zijn meelspijzen “Glutine” in metalen kistjes aan.

MANIFEST DER COMMUNISTISCHE JEUGD – Terwijl de granaatscherven uiteenspatten boven de hoofden van onze moeders werden wij geboren, zoogden de borst en de reuk van het bloed. Zagen wij onze vaders vertrekken in een uniform uit een Wener operette en terugkomen met prima kunstbenen. Hoorden wij de priesters spreken over liefde terwijl in hun ogen de haat blonk. Lazen wij over evangelische zuiverheid terwijl onze zusters hun rokken optrokken voor ‘n stuk chocolade. Wij zijn de naoorlogse jeugd, de naamloze jeugd van alle landen, de jeugd die niet lacht niet weent, niet haat niet mint. De jeugd dor als de wassen mannequins uit ‘n grootwarenhuis.

EEN GOEDE SPIJSVERTERING voor heel de familie. Het is een zeldzaam geval dat in een familie niet minstens één lid van tijd tot tijd over maagpijnen klaagt…

VREEMDSOORTIG REKORD – Te MissiPipi heeft Miss Pipp 120 uur achter elkaar de tong uitgestoken. Na deze abnormale sportmanifestatie was dit elastisch orgaan met 16 centimeter in lengte toegenomen. Niettegenstaande de beste medico-chirurgische zorgen overleed Miss Pipp ‘n paar uur nadien. Het nageslacht zal haar niet vergeten.

Magda zou willen huilen. Of lachen. Hard lachen tot ze haar mond voelt scheuren. Haar lachen zou gelijken op dit van een stervende vadermoordenaar die geen gelegenheid tot biechten meer heeft.

Magda denkt op haar eigen liefdesleven. Op de gekke student die verzen maakte en vroeg of hij haar mocht zoenen. ‘t Was idioot… en toch aandoenlijk. De anderen vragen het niet. Doen het. Allen. Kwikkwak en Henk en Sipido. Allen kussen haar. Onverwacht omvatten ze haar en bevuilen haar met hun gore mond. Het is ‘n obsessie. Magda kent slechts monden.

Dik-gelipte, dun gelipte, liploze, rode, roze, witte, schurft.

Ze worden groter en groter. Vuile grijphanden rijten haar kleed stuk en glijden tastend langs haar witte lichaam. Er zijn er tien. Honderd. Duizend. Honderdduizend.